Vindt je ware zelf

Dit traject is om je ware zelf te vinden en is voor jou wanneer je je herkent in situaties zoals deze:

• Als je samen met jouw gezin in een buitenspeelpark bent willen je kinderen heel graag samen met jou overal doorheen. Maar je voelt je nogal bezwaard om dat te doen. “Wat zullen die andere ouders wel niet denken als ik hier als een kind ga spelen? Straks val ik in het water en wordt ik zeik nat. Ze zullen me dan wel heel apart vinden of erger nog wordt ik uitgelachen…” zijn gedachten die door je heen gaan. “Nee lieverds gaan jullie maar zelf dat kunnen jullie wel” zeg je. “Oke, mam…” en ze draaien zich teleurgesteld van je af. “Je voelt je enorm schuldig, waarom kan ik niet gewoon lekker gek doen met mijn gezin, gewoon zijn zoals ik wil zijn…” is wat je denkt.
• Al tijden stort je partner zich enorm op zijn werk, samen tijd als gezin is er haast niet. Dit irriteert je mateloos en dit wil je hem vertellen want je mist hem en de tijd samen. Als je de juiste woorden probeert te vinden neemt je gedachte een loopje en ben je ineens met gedachtes aan het stoeien zoals; “dring ik me niet teveel op?”, “hij heeft ook zijn verplichtingen” en “zal hij niet boos maken als ik hem hierop wijs?”. Als hij thuis komt ga ik het aangeven denk je zelfverzekerd maar wanneer hij thuis komt, overvalt de onzekerheid je weer en durf je, je hart niet te uiten. Het frustreert je enorm dat je, je nooit eens echt goed open durft te stellen en je behoefte weer niet uit.
• Je bent omringt door mensen waarbij hun carrière op rolletjes loopt. Dit is ook jouw grote droom om carrière te maken waar je los kan gaan. Heel soms lukt het je om de moed bij elkaar te rapen om één van deze mensen te vragen “hoe doe je dat toch zo’n carrière maken?”. Dan krijg je als antwoord “nou ik weet gewoon waar ik heel erg goed in ben en ik zorg dat ik dat laat zien in mijn werk. Als je dat maar vaak genoeg doet dan zien anderen ook hoe gaaf dat resultaat is en zo komt van het één het ander.”. Het enige waar jij aan kan denken is “jeetje die is zeker van haarzelf. Had ik ook maar zo’n zelfvertrouwen dan hoef ik niet steeds bang te zijn dat het niet lukt… op deze manier lukt het me nooit!”.
• Er wordt om jouw mening gevraagd door een familielid. Aan alle kanten zie je verbeter punten, maar in plaats van eerlijk te zijn zeg je “Wow, dat ziet er leuk uit” omdat je bang bent haar te kwetsen. Er verschijnt een opgelucht gezicht en ze zegt “Ik dacht dat het nog de nodige aandacht nodig had”. Eigenlijk ben je het er helemaal mee eens en baal je als een stekker omdat je weer eens niet gewoon eerlijk kan zijn. Het irriteert je mateloos dat je steeds weer last hebt van die angst dat anderen je niet aardig vinden wanneer je eerlijk je mening geeft.
• Op familieweekend gedragen je kinderen precies zoals je thuis zo graag ziet. Maar een paar familieleden kijken wat geërgerd naar hen. ‘Zijn ze te druk?’, vraag je je af, ‘doen ze iets verkeerd?’. Het maakt dat je ze constant in de gaten houdt en je onzeker voelt of je moet ingrijpen. En als ze bij het eten een derde portie willen opscheppen, kun je alleen maar denken aan wat de fronsende familieleden ervan vinden – en je verbiedt je kinderen om dat derde bord op te scheppen. ‘Huh, waarom dan mam, thuis mag dat toch ook? Ik heb nog honger!’, zeggen ze. Ze zijn ook gewoon in de groei, bedenk je. En nu voel je je naar twee kanten onzeker: tegenover de familie én als opvoeder voor je kinderen… die stómme onzekerheid ook altijd!